banner En&

Netwerk

Naast dit blog heb ik nog een aantal andere social media accounts. Eerlijk; als ik het druk heb, zijn dat de eerste dingen die voor mij afvallen. Ik post dan minder op Instagram, ik zit eigenlijk sowieso nooit op Twitter. M’n privé Facebookpagina hou ik nog het meeste bij.

Waarom ik het toch heb? Omdat je in een netwerk zit, waar je eigenlijk het bestaan niet van kent. Zo word ik af en toe op Instagram gevolgd door een bedrijf dat duurzaamheid en/of een duurzaam product promoot. Handig, want ik zoek duurzame alternatieven en voor het bedrijf ben ik een potentiële klant.

Laats kwam er wel een hele leuke bij: EN& schoenen: én eco én fabulous. Deze leuke webshop verkoopt onder andere schoenen van ananas. Hoe geweldig!

Nou kreeg ik laatst een paar schoenen en ben ik dus voorlopig voorzien. Want dat blijft het duurzaamste natuurlijk: niet iets kopen dat je niet nodig hebt. Maar ik weet waar ik voor mijn volgende aankoop sowieso even ga kijken.

Pst! Tot 13 januari krijg je met de kortingscode HAPPYSHOE nog extra korting op schoenen die niet in de sale zijn.

 

 

Genoeg

Toen mijn dochter naar de basisschool ging, leek het me heel leuk en goed om betrokken te zijn bij de school. Dus toen er een plek in de medezeggenschapsraad (mr) vrij kwam, heb ik geen moment getwijfeld en mij beschikbaar gesteld.

Toevallig werd er vrijwel direct beroep op mij gedaan, als lid van de mr en ouder van een van de scholen van de overkoepelende stichting; de visie moest herschreven worden. De directie van de stichting had besloten dit niet zelf te doen, maar de hulp in te schakelen van allerhande ‘partners’ van de scholen.  Van de politie tot de bloemist, van ouders tot woningstichting. De vraag was wat de samenleving wilde en verwachtte van de basisscholen in onze stad.

Tijdens deze inspirerende middag werden een stuk of 11 onderwerpen in verschillende rondes behandeld. Na afloop mocht iedereen zijn naam, functie en contactgegevens zetten bij de onderwerpen waar je nog meer aan zou willen of kunnen bijdragen.

Bij de onderwerpen waar ik vanuit mijn werk wat aan zou kunnen bijdragen zette ik mijn naam, functie en zakelijke e-mail. Bij de onderwerpen waar ik vanuit mijzelf wilde bijdrage zette ik mijn naam, “moeder” en mijn privé e-mail.

Tot mijn verbazing werd ik hier twee keer op aangesproken. Want ik was “zoveel meer dan een moeder”.

Het verbaasde mij. Wat had ik dan neer moeten zetten? “Vrouw van…”?

En, is moeder zijn niet genoeg??

Heel veel meer vanuit mijn hart en ziel, zal ik niet handelen. Het is wat mij het diepste raakt. Er voor kunnen zorgen dat mijn kinderen naar een goede school gaan, in een leuke omgeving. Dat leek me als moeder een prima taak.

 

pepernoten en snoep

Oh kom er eens kijken

Die heerlijk tijd van donkere avonden en Sinterklaas kapoentje.

Hoe bijzonder is dit typisch Nederlandse feest, waar we (bijna) allemaal hartstochtelijk aan mee doen. De legende van Sinterklaas houden we kosten wat kost in stand.

Toch knaagt er iets in mij. Ik kan niet zo goed liegen tegen de kinderen. Hoewel je natuurlijk vaak een verhaal verzint, sprookjes voorleest en films kijkt, voelt dit anders. Ik denk dat het komt omdat het zo’n breed gedragen ‘leugen’ is dat (deze versie van) Sinterklaas echt is. En je kunt niet echt kiezen om er wel of niet aan mee te doen.

Ik gooi het liever op een mooi toneelstuk waar we met z’n allen aan bijdragen. Het maakt voor de kinderen weinig uit (ook of Piet zwart, paars, roze of regenboog is) zolang het gaat om figuren die snoep en cadeautjes komen brengen zijn ze gelukkig. De hele tijd is spannend en opwindend voor ze.

Gelukkig hoef je niet altijd alles zelf op te lossen. De kinderen dragen ook hun steentje bij.

Toen we naar de intocht van Sinterklaas gingen kijken, vroeg mijn dochter (4 jaar) of dit dan de “Echte of neppe Sinterklaas” was. Een tikje van mijn stuk gebracht vroeg ik haar wat ze zelf dacht. “De neppe”, was het antwoord. Waarom weet ik niet precies meer.

Tijdens de aankomst van 4 boten met Pieten, riep ik enthousiast “kijk, daar zijn de Pieten!” Waarop mijn dochter doodleuk zei: “Ja, maar ze zijn allemaal geschminkt hoor!” “Hoe weet je dat?” vroeg ik. “Ja, dat zie je toch!” zei ze.

‘s Avonds hebben we de schoen gezet en om 06:00 uur in de ochtend was het dik feest met een klein cadeautje en pepernoten.

 

De Zak van Sinterklaas, versie van mijn dochter:

“De zak van Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas
De zak van Sinterklaas oh jongens jongen is zo’n baas
Daar komt hij, daar komt hij, daar komt hij van de Sint
De hele, de hele, de hele van de Sint
De zak van Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas
De zak van Sinterklaas oh jongens jongen is zo’n baas”

Achterflap verdrink geen dooie eend

Dooie eend

Via een tip in de krant kocht ik het boek “Verdrink geen dooie eend” van Marry de Gaay Fortman. Mijn interesse was gewekt omdat het naar mijn idee ging over geweldloos communiceren. Vooral in het zakenleven, maar zeker niet oninteressant.

Achterflap verdrink geen dooie eend

Gaandeweg werd me wel steeds duidelijker dat het boek voornamelijk ging over de gelijkheid van mannen en vrouwen (aan de top). Waarom zou een man wel makkelijk carrière kunnen maken en een vrouw niet?

Er worden terechte vraagtekens gezet bij situaties zoals wanneer een man aan Marry vraagt hoeveel kinderen ze nog wil, ze antwoordt “geen idee, hoeveel wil je er zelf nog?”.

Achterflap verdrink geen dooie eend

Ik ben het met Marry eens dat er voor zowel mannen als vrouwen dezelfde kansen (en salarissen) beschikbaar zouden moeten zijn. Het is raar dat je als vrouw niet zou mogen werken en verwacht wordt dat je voor het gezin en huishouden zorgt. En mannen mogen rustig werkweken van 40 uur of meer maken zonder dat er raar wordt opgekeken.

Marry stelt dat het wel degelijk mogelijk is voor zowel de man als vrouw carrière te maken. Zeker in een gezin met kinderen is het een kwestie van duidelijke afspraken maken, je wensen uitspreken en huishoudelijke taken uitbesteden.

Je kunt inderdaad bijna het hele huishouden uitbesteden, de kinderen naar de kinderopvang brengen en je beide op je carrière storten. Dat is een keus.

In het hele boek miste ik echter één cruciaal ding; SLAAP!

Er is echt helemaal niemand anders om 01:30 uur ‘s nachts als er in bed geplast is… als er gehoest wordt… als “neuzen stuk zijn” (verstopt zitten)… als je kind koorts heeft… als er gevoed moet worden… als er enge dromen gedroomd worden… als je aan je werk denkt… als je kind niet kan slapen… als je zelf ziek bent… als…

Wij (man én vrouw) leven al 4 jaar in een status van constante moeheid. Onze kinderen gaan inmiddels braaf naar bed en worden wakker rond een uur of 6. De nachten dat ik de afgelopen jaren echt 8 uur doorgeslapen heb, kan ik denk ik op twee handen tellen. En dat heeft echt wel zijn impact op de rest van je leven. Ik ben minder ‘scherp’ dan ik vroeger was, sommige dingen kosten me gewoon teveel energie om te doen en ik wil regelmatig in de middag ook nog even een dutje doen. Het kan vaak niet, want je kan nooit ‘uit’. Sliep ik vroeger meteen als we een lange autorit gingen maken. Ik kan het niet meer, ik kan niet vertrouwen op de chauffeur (weet natuurlijk dat ik zelf ook niks kan doen) maar kan niet meer ontspannen in de auto. Als de kinderen thuis zijn, hoewel ze ondertussen zelf kunnen spelen, ben je de hele tijd aan het luisteren of ze elkaar en zichzelf heel laten.

Ik ben inmiddels zelf zo’n beetje een dooie eend. Verdrink me a.u.b. niet in nog meer werk.

 

Wil je het ook boek lezen? Bespaar je de €20,- en leen die van mij.