Achterflap verdrink geen dooie eend

Dooie eend

Via een tip in de krant kocht ik het boek “Verdrink geen dooie eend” van Marry de Gaay Fortman. Mijn interesse was gewekt omdat het naar mijn idee ging over geweldloos communiceren. Vooral in het zakenleven, maar zeker niet oninteressant.

Achterflap verdrink geen dooie eend

Gaandeweg werd me wel steeds duidelijker dat het boek voornamelijk ging over de gelijkheid van mannen en vrouwen (aan de top). Waarom zou een man wel makkelijk carrière kunnen maken en een vrouw niet?

Er worden terechte vraagtekens gezet bij situaties zoals wanneer een man aan Marry vraagt hoeveel kinderen ze nog wil, ze antwoordt “geen idee, hoeveel wil je er zelf nog?”.

Achterflap verdrink geen dooie eend

Ik ben het met Marry eens dat er voor zowel mannen als vrouwen dezelfde kansen (en salarissen) beschikbaar zouden moeten zijn. Het is raar dat je als vrouw niet zou mogen werken en verwacht wordt dat je voor het gezin en huishouden zorgt. En mannen mogen rustig werkweken van 40 uur of meer maken zonder dat er raar wordt opgekeken.

Marry stelt dat het wel degelijk mogelijk is voor zowel de man als vrouw carrière te maken. Zeker in een gezin met kinderen is het een kwestie van duidelijke afspraken maken, je wensen uitspreken en huishoudelijke taken uitbesteden.

Je kunt inderdaad bijna het hele huishouden uitbesteden, de kinderen naar de kinderopvang brengen en je beide op je carrière storten. Dat is een keus.

In het hele boek miste ik echter één cruciaal ding; SLAAP!

Er is echt helemaal niemand anders om 01:30 uur ‘s nachts als er in bed geplast is… als er gehoest wordt… als “neuzen stuk zijn” (verstopt zitten)… als je kind koorts heeft… als er gevoed moet worden… als er enge dromen gedroomd worden… als je aan je werk denkt… als je kind niet kan slapen… als je zelf ziek bent… als…

Wij (man én vrouw) leven al 4 jaar in een status van constante moeheid. Onze kinderen gaan inmiddels braaf naar bed en worden wakker rond een uur of 6. De nachten dat ik de afgelopen jaren echt 8 uur doorgeslapen heb, kan ik denk ik op twee handen tellen. En dat heeft echt wel zijn impact op de rest van je leven. Ik ben minder ‘scherp’ dan ik vroeger was, sommige dingen kosten me gewoon teveel energie om te doen en ik wil regelmatig in de middag ook nog even een dutje doen. Het kan vaak niet, want je kan nooit ‘uit’. Sliep ik vroeger meteen als we een lange autorit gingen maken. Ik kan het niet meer, ik kan niet vertrouwen op de chauffeur (weet natuurlijk dat ik zelf ook niks kan doen) maar kan niet meer ontspannen in de auto. Als de kinderen thuis zijn, hoewel ze ondertussen zelf kunnen spelen, ben je de hele tijd aan het luisteren of ze elkaar en zichzelf heel laten.

Ik ben inmiddels zelf zo’n beetje een dooie eend. Verdrink me a.u.b. niet in nog meer werk.

 

Wil je het ook boek lezen? Bespaar je de €20,- en leen die van mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.